منطقه اصفهان یکی از مناطق 12 گانه شرکت خطوط لوله و مخابرات نفت ایران، یک منطقه استراتژیک محسوب می شود که شریان های حیاتی کشور را از جنوب تا پالایشگاه های تهران و تبریز منتقل می کند. شرکتی عملیاتی که از امیدیه تا اصفهان 6 مرکز انتقال نفت و 2 تأسیسات انتهایی را در خود جای داده است.
در میان این هیاهوی نفت خام و فرآورده و فعالیت عملیاتی غیر از آنکه بانوان در واحدهای ستادی و مرکز منطقه مشغول به کار هستند، یکی از بانوان در مرکز انتقال نفت و تأسیسات شهید بهشتی این منطقه فعالیت می کند، سرکار خانم مهرآیین جعفرزاده مهندس کنترل کیفیت در آزمایشگاه کنترل و کیفیت مرکز 7 منطقه اصفهان. به مناسبت بزرگداشت روز زن به سراغ ایشان رفتیم تا چند کلامی را با ایشان باشیم و از شیرینی ها و تلخی های فعالیت یک بانو در محیطی عملیاتی و سخت بشنویم.
1- شما تنها بانوی شاغل در این مرکز هستید . ابتدا خود را معرفی کنید تا بعد به فعالیتتان بپردازیم.
مهرآیین جعفرزاده هستم، متولد 1367 کارشناس ارشد مهندسی نفت گرایش طراحی، شبیه سازی و کنترل فرآیند از دانشگاه علم و صنعت ایران تهران، با ۱۴ سال سابقه در صنعت نفت. از سال ۱۴۰۰ از طریق آزمون وارد شرکت خطوط لوله و مخابرات نفت ایران شدم(جذب دانش آموختگان دانشگاه های برتر). در ابتدا در ستاد تهران واحد مهندسی توسعه ساخت و کالا با سمت کارشناس ارشد مواد شیمیایی و عمومی خدمت میکردم و در حال حاضر افتخار میکنم که سه سالی هست در میان جمعی از متخصصان، سهمی هرچند کوچک در یکی از حساس ترین بخش های صنعت کشورم مرکز انتقال نفت و تأسیسات شهید بهشتی اصفهان (مارون ۷) یکی از مراکز انتقال نفت منطقه اصفهان با سمت مهندس کنترل کیفیت در واحد آزمایشگاه کنترل کیفیت را دارم.
2- موقعی که انتخاب رشته دانشگاهی را انجام می دادید تصوری از شرایط کاری در محیط عملیاتی داشتید؟
در واقع نه ، وقتی انتخاب رشته دانشگاهی را انجام میدادم، تصور روشنی از شرایط کاری در محیط های عملیاتی نداشتم. بیشتر تصویر ذهنیام بر اساس علاقهمندی به حوزه نفت، درسهای تخصصی و آینده شغلی کلی این رشته بود.
به مرور زمان و با ورود به فضای واقعی کار، درک کردم که این محیط عملیاتی چقدر نیازمند توان جسمی، روحیه مسئولیتپذیری، نظم و آمادگی برای شرایط پیشبینینشده است. با این حال، همین تجربیات باعث رشد حرفهای و شخصی من شد که امروز بخش مهمی از هویت کاریام را تشکیل میدهد.
3- شرایط کار در این محیط آزمایشگاه کنترل و کیفیت چگونه است؟
شرایط کار در آزمایشگاه کنترل و کیفیت در محیط عملیاتی، ترکیبی از دقت علمی، مسئولیت بالا و رعایت سختگیرانه استانداردهای کیفی و ایمنی است. در این محیط، هر نتیجه آزمایش مستقیماً بر تصمیمگیریهای عملیاتی، کیفیت فرآوردهها و حتی ایمنی خطوط انتقال تأثیر میگذارد؛ به همین دلیل کار در آزمایشگاه تنها یک کار علمی نیست، بلکه یک وظیفه حساس عملیاتی محسوب میشود. مهارت کار با دستگاه های تخصصی، کالیبراسیون دوره ای، گزارش نویسی دقیق و منطبق با استانداردهای ASTM و ارتباط مستمر با واحدهای عملیاتی به طوریکه باید نتایج آزمایشها بهطور مستقیم به واحدهای بهرهبرداری و انتقال گزارش شود یکی از خطوط اصلی کار در اینجاست، بنابراین روحیه همکاری و توان و توضیح علمی برای همکاران بسیار مهم است. و در آخر آلودگی مواد نفتی که همواره در معرض آن هستیم. شاید حضور من در چنین محیطی، در نگاه نخست متفاوت به نظر برسد؛ چرا که در میان همکارانم تنها خانم مراکز انتقال نفت مناطق ۱۲ گانه هستم. اما تفاوت، برای من به معنای ضعف نیست؛ به معنای تلاش مضاعف، ایمان عمیق تر، و اثبات توانمندی در میدانی است که سالها مردانه تعریف شده است.
4- کفش ایمنی به پا دارید به جزء خودم که یکی از خبرنگاران بانوی شرکت هستم و از این مدل کفش ها در سطح عملیات ها استفاده میکنم، شما اولین بانوی کارمند در منطقه هستید که از این کفش ها استفاده می کنید لطفا حستان را زمانیکه اولین بار این کفش را پوشیدید بفرمایید.
وقتی برای اولین بار کفش ایمنی را پوشیدم، یک حس ترکیبی از غرور، مسئولیت و شاید کمی هم سنگینی برایم بوجود آمد. برای من، کفش ایمنی فقط یک وسیله حفاظتی نبود؛ نشانهای از پذیرفته شدن در فضای عملیاتی و اثبات توانایی یک زن در محیطی سخت بود. با وجود سختیها، آن لحظه حس کردم بخشی از این مجموعهام و میتوانم همان قدر که دیگران در عملیات نقش دارند، نقشآفرین باشم. این کفشها شاید از نظر ظاهری ساده باشند، اما برای من نماد جایگاهی است که با تلاش، دانش و پشتکار به دست آمده است.
5- جدیداً به جمع مادران این سرزمین اضافه شده اید، ضمن تبریک به شما، به عنوان یک بانو چطور تعادل روحی را بین محل کار و خانه برقرار می کنید.
از اینکه به تازگی مادر شدهام بسیار خوشحالم و این نقش را یک موهبت میدانم. اما طبیعی است که هماهنگی بین مسئولیتهای کاری و خانه همیشه چالشهای خودش را دارد. من تلاش میکنم با چند اصل ساده این تعادل را حفظ کنم: اول اینکه مرزبندی مشخصی بین کار و خانه ایجاد کردهام؛ وقتی در محل کار هستم، با تمام تمرکز به وظایفم میپردازم و زمانی که به خانه میرسم، تلاش میکنم حضور واقعی برای فرزندم و خانوادهام داشته باشم. دوم اینکه درخواست کمک را ضعف نمیدانم. از همسرم و خانوادهام برای تقسیم مسئولیتها کمک میگیرم تا فشار ذهنی و جسمی کمتری را تجربه کنم. سوم اینکه به خودم هم توجه میکنم. در روز سعی میکنم در برنامه ام حتی برای چند دقیقه ورزش یا خواندن چند صفحه کتاب که خیلی به من انرژی میدهد را بگنجانم تا بتوانم هم مادر بهتری باشم و هم کارمند مؤثرتری.
و در نهایت، یاد گرفتهام که همه چیز قرار نیست همیشه کامل پیش برود.
6 –با توجه به سابقه 14 سال شما، اگر الان ۱۴ سال پیش بود و می دانستید شرایط کار کردن در این محیط برای شما رقم خورده است آیا باز هم در این مسیر قدم می گذاشتید؟
اگر به ۱۴ سال پیش برمیگشتم و میدانستم که قرار است در چنین محیط سخت، تخصصی و البته کمجمعیت برای بانوان کار کنم، باز هم این مسیر را انتخاب میکردم. چون باور دارم هر مسیری که با علاقه، مسئولیتپذیری و تلاش طی شود در نهایت ارزشمند خواهد بود.
در مسیر کار و مسئولیت، چالشها کم نبودهاند، از دیده نشدنها تا شنیده نشدنها، اما باور دارم که هر قدم من، هر تلاش کوچک، میتواند راه را برای حضور زنان بیشتری در این عرصه هموار کند. من با عشق به تخصصم کار میکنم، با دقت و تعهدی که آموختهام، و با امید به روزی که معیار ارزش، تنها شایستگی و مهارت باشد. پس بله ، اگر دوباره هم انتخاب میکردم، همین مسیر را میرفتم.
7- به نظر شما کار کردن یک بانو در سازمان ها و ارگان ها باید شرایط خاص داشته باشد یا بهتر است اینطور سوال بپرسم که چرا بانوان این سختی ها را تحمل می کنند و برای کار در خارج از خانه تصمیم می گیرند.
به باور من، کار کردن بانوان در سازمانها نیازمند فراهم بودن برخی شرایط حمایتی است؛ از جمله امنیت شغلی، احترام سازمانی، امکان رشد حرفهای و درک مسئولیتهای چندگانهای که یک بانو در خانه و محل کار بر عهده دارد. این شرایط نه بهعنوان امتیاز، بلکه بهعنوان یک واقعیت انسانی و اجتماعی باید دیده شود.
اما اینکه چرا بانوان با وجود سختیها تصمیم میگیرند در خارج از خانه کار کنند، دلایل متفاوتی دارد. پیش از هر چیز، بسیاری از بانوان برای هویت فردی، استقلال فکری و مالی وارد محیط کار میشوند. برای ما کار فقط یک منبع درآمد نیست؛ راهی است برای نشان دادن تواناییها، اثرگذاری اجتماعی و دنبال کردن رویاهایمان.
از سوی دیگر، زنان امروز باور دارند که توانایی انجام کارهای بزرگ را دارند و نمیخواهند استعدادشان در فضای محدود خانه باقی بماند. سختیها را تحمل میکنند چون میدانند حضورشان نهتنها برای خودشان، بلکه برای جامعه و نسل بعد بهویژه دختران جوان پیامآور امید و الگو بودن است. پس تصمیم بانوان برای کار کردن صرفاً یک انتخاب اقتصادی نیست؛ یک انتخاب هویتی، اجتماعی و ارزشمحور است.






